- Checked
- Reference checked
- Work
- Iliad
- Language
- Ancient Greek
- Counted as
- Line
- Reference
- Iliad
- Citation
- Iliad 24.781
- Reference check
- Tier 1
Show text
μὴ πρὶν πημανέειν πρὶν δωδεκάτη μόλῃ ἠώς.
Opening
Opening page.
Greek Ordinal
Showing 50 of 220 checked matches: 8 names, 212 texts
Open a name or text for its reference. Text matches are checked source passages.
μὴ πρὶν πημανέειν πρὶν δωδεκάτη μόλῃ ἠώς.
ἄντην εἰσιδέειν, ἀλλʼ ἔτρεσαν. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον.
χαῖρε δὲ τῷ ὄρνιθʼ Ὀδυσεύς, ἠρᾶτο δʼ Ἀθήνῃ·
Πάνθῳ ἐν χείρεσσι βάλω καὶ Φρόντιδι δίῃ.
ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων.
Ἄργος ἐς ἱππόβοτον καὶ πολλά περ ἀθλήσαντα.
γείνατʼ, ἐπεί ῥα τοκεῦσιν ἅμʼ ἕσπετο μῆλα ἰδέσθαι·
Παίονας ἄνδρας ἄγων δολιχεγχέας· ἥδε δέ μοι νῦν
ὤμων μεσσηγύς, διὰ δὲ στήθεσφιν ἔλασσεν·
αὐτὰρ ἐπεὶ διά τε σκόλοπας καὶ τάφρον ἔβησαν
σκύζεσθαί οἱ εἰπὲ θεούς, ἐμὲ δʼ ἔξοχα πάντων
ἔνθʼ ἄρα τοί γʼ ἵζοντʼ εἰλυμένοι αἴθοπι χαλκῷ.
πάντῃ γάρ σε περὶ στέφανος πολέμοιο δέδηε·
τοὔνεκα καὶ βουλῇ ἐθέλεις περιίδμεναι ἄλλων·
ἧστο ἀλείς· ἐκ γὰρ πλήγη φρένας, ἐκ δʼ ἄρα χειρῶν
ἃς ἐπὶ νηυσὶ θοῇσιν ἀπειλεῖτε Τρώεσσι
εὗρε δʼ ἐνὶ σπῆϊ γλαφυρῷ Θέτιν, ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἄλλαι
ὄψεσθαι φίλον υἱὸν ἀπὸ Τροίηθεν ἰόντα·
τίσασθαι δʼ Ἑλένης ὁρμήματά τε στοναχάς τε.
οἶος τῆς ἀρετῆς ἀπονήσεται· ἦ τέ μιν οἴω
πάπτηνεν δʼ ἀνὰ πύργον Ἀχαιῶν εἴ τινʼ ἴδοιτο
Πανθοΐδης Εὔφορβος, ὃς ἡλικίην ἐκέκαστο
αὐτῇ σὺν πήληκι κάρη· ἔτι δʼ ὄβριμον ἔγχος
ἥρως Ἰδομενεύς, ῥῆξεν δέ οἱ ἀμφὶ χιτῶνα
ἀλλὰ κατʼ αὐτοὺς αἰὲν ὅρα καὶ φράζετο θυμῷ,
Πάτροκλόν θʼ, ὃς κεῖται ἐμῆς ἕνεκʼ ἐνθάδε τιμῆς,
ἀλλήλοισι δὲ τώ γε συναντέσθην παρὰ φηγῷ.
ἀλλʼ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ τί τοι φρεσὶν εἴδεται εἶναι;
ἱρεὺς Ἡφαίστοιο· δύω δέ οἱ υἱέες ἤστην
λαὸν ἄγων, ἐπεὶ οὐ μὲν ἐπέτρεπε γήραϊ λυγρῷ.
ἔνθά κεν Αἰνείας μὲν ἐπεσσύμενον βάλε πέτρῳ
θεινόμεναι βουπλῆγι· Διώνυσος δὲ φοβηθεὶς
ὣς ὃ γέρων ὅρμαινε δαϊζόμενος κατὰ θυμὸν
καὶ δόμος ἡμιτελής· τὸν δʼ ἔκτανε Δάρδανος ἀνὴρ
κείμενον ἐν πεδίῳ μέλανα τρηχύν τε μέγαν τε,
χερσὶ δʼ ἀνίπτοισιν Διὶ λείβειν αἴθοπα οἶνον
αἴ κέν μοι πολύβουλος Ἀθήνη κῦδος ὀρέξῃ
ὣς ἄρα φωνήσασα πάλιν τράπεθʼ υἷος ἑοῖο,
δακρυόεσσαν ἄγηται ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούρας·
αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ὤπτησε καὶ εἰν ἐλεοῖσιν ἔχευε,
Γουνεὺς δʼ ἐκ Κύφου ἦγε δύω καὶ εἴκοσι νῆας·
ἐσχατιῇ πολέμοιο δυσηχέος· οἳ δὲ δὴ ἄλλοι
χραισμεῖν· αὐτοὶ γὰρ μάλα δείδισαν Ἕκτορα δῖον.
ὄφρʼ ἂν ἐγὼ βείω προτὶ Ἴλιον, ἠδὲ γέρουσιν
ἄμητος δʼ ὀλίγιστος, ἐπὴν κλίνῃσι τάλαντα
σίντης, ὅν τε καὶ ἄνδρες ἀποκτάμεναι μεμάασιν
οὐχ ἕδος· εἶμι γὰρ αὖτις ἐπʼ Ὠκεανοῖο ῥέεθρα
δαίνυʼ ἔχων φόρμιγγα κακῶν ἕταρʼ, αἰὲν ἄπιστε.
ὣς εἰπὼν λίπε λαὸν Ἀχαιϊκὸν ἐννοσίγαιος,