שלש אמות אמ"ש, מ' דוממת, ש' שורקת, א' חק מכריע בנתיים:

וְעֵינֵ֥י רְשָׁעִ֗ים תִּ֫כְלֶ֥ינָה וּ֭מָנוֹס אָבַ֣ד מִנְהֶ֑ם וְ֝תִקְוָתָ֗ם מַֽפַּח־ נָֽפֶשׁ׃

וַיַּגִּ֤ידוּ לַמֶּ֙לֶךְ֙ לֵאמֹ֔ר הִנֵּ֖ה נָתָ֣ן הַנָּבִ֑יא וַיָּבֹא֙ לִפְנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וַיִּשְׁתַּ֧חוּ לַמֶּ֛לֶךְ עַל־ אַפָּ֖יו אָֽרְצָה׃

אָמַ֣ר שֹׁמֵ֔ר אָתָ֥ה בֹ֖קֶר וְגַם־ לָ֑יְלָה אִם־ תִּבְעָי֥וּן בְּעָ֖יוּ שֻׁ֥בוּ אֵתָֽיוּ׃

aa deva devaan yajathaaya vakSi sakhaa sakhiin sumanaa yakSy agne

sa suSTubhaa sa stubhaa sapta vipraiH svareNaadriM svaryo\ navagvaiH

So the messenger went, and came and shewed David all that Joab had sent him for.

indur devaanaam upa sakhyam aayan sahasradhaaraH pavate madaaya

pra nuunaM jaatavedasam ashvaM hinota vaajinam

But after that faith is come, we are no longer under a schoolmaster.

وَقَالَ اللَّهُ لَا تَتَّخِذُوا إِلَهَيْنِ اثْنَيْنِ إِنَّمَا هُوَ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَإِيَّايَ فَارْهَبُونِ

وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِشِمَالِهِ فَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُوتَ كِتَابِيَهْ

βάν ῥʼ ἰέναι, λιπέτην δὲ κατʼ αὐτόθι πάντας ἀρίστους.