וַתָּבֹא־ בִ֣י ר֔וּחַ וַתַּעֲמִדֵ֖נִי עַל־ רַגְלָ֑י וַיְדַבֵּ֤ר אֹתִי֙ וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י בֹּ֥א הִסָּגֵ֖ר בְּת֥וֹךְ בֵּיתֶֽךָ׃

עִם־ נָבָ֥ר תִּתְבָּרָ֑ר וְעִם־ עִ֝קֵּ֗שׁ תִּתְפַּתָּֽל׃

וַיֹּ֤אמֶר בָּלָק֙ אֶל־ בִּלְעָ֔ם מֶ֥ה עָשִׂ֖יתָ לִ֑י לָקֹ֤ב אֹיְבַי֙ לְקַחְתִּ֔יךָ וְהִנֵּ֖ה בֵּרַ֥כְתָּ בָרֵֽךְ׃

וַיְנַקְשׁ֤וּ ׀ מְבַקְשֵׁ֬י נַפְשִׁ֗י וְדֹרְשֵׁ֣י רָ֭עָתִי דִּבְּר֣וּ הַוּ֑וֹת וּ֝מִרְמ֗וֹת כָּל־ הַיּ֥וֹם יֶהְגּֽוּ׃

ud u tiSTha savitaH shrudhy a\sya hiraNyapaaNe prabhRtaav Rtasya

anuunaa yasya dakSiNaa piipaaya vaamaM nRbhyo abhiviitaa sakhibhyaH

indra yac citraM shravasyaa anu dyuun bRhad vadema vidathe suviiraaH

قَالَ أَبَشَّرْتُمُونِي عَلَى أَنْ مَسَّنِيَ الْكِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ

yad didyavaH pRtanaasu prakriiLaan tasya vaaM syaama sanitaara aajeH

indra yac citraM shravasyaa anu dyuun bRhad vadema vidathe suviiraaH

τίφθʼ οὕτως ἠθεῖε κορύσσεαι; ἦ τινʼ ἑταίρων

فَلَنَسْأَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَلَنَسْأَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ