בְּנֵ֥י גֵרְשׁ֖וֹם שְׁבוּאֵ֥ל הָרֹֽאשׁ׃

וְנֹעַדְתִּ֥י שָׁ֖מָּה לִבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וְנִקְדַּ֖שׁ בִּכְבֹדִֽי׃

ὣς μεμαὼς Τρώεσσι μίγη κρατερὸς Διομήδης.

فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ وَقَالَ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ

dhaasiM hinvanty attave

فَأَرَادُوا بِهِ كَيْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَسْفَلِينَ

εἰ γὰρ ἐγὼ τάδε ᾔδεʼ ἐνὶ φρεσὶ πευκαλίμῃσιν

sRjad ashvaM rathiir iva

indraM somaaso akSaran

cakrir yo vishvaa bhuvanaabhi saasahish cakrir deveSv aa duvaH

ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ἀπάλαμνος ἰὼν πολέος πεδίοιο

وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ