sumRLiikaa bhavantu naH

yad vaa prasravaNe divo maadayaase sva\rNare

iyaM yaa niicy arkiNii ruupaa rohiNyaa kRtaa

ἀλλʼ ἄρα τόξοισιν καὶ ἐϋστρεφεῖ οἶος ἀώτῳ

ἠέ κεν αὐτῷ ὀλέσθαι ἐϋκλειῶς πρὸ πόληος.

ἔγχεϊ χαλκείῳ Λέλεγας καὶ Τρῶας ἐναίρειν.

πρὸς δʼ ἐμὲ τὸν δύστηνον ἔτι φρονέοντʼ ἐλέησον

nikaamam aramaNasaM yena navantam ahiM sam piNag RjiiSin

πρώτῳ γὰρ στρεφθέντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πῆξεν

لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَى أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ

ἔν τʼ Ἐφύρῃ ἐγένοντο καὶ ἐν Λυκίῃ εὐρείῃ.

εὐφρῆναι ἄλοχόν τε φίλην κεδνούς τε τοκῆας.

κείσομʼ ἐπεί κε θάνω· νῦν δὲ κλέος ἐσθλὸν ἀροίμην,

فَطَافَ عَلَيْهَا طَائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَهُمْ نَائِمُونَ

ἤτοι βέλτερόν ἐστι κατʼ οὔρεα θῆρας ἐναίρειν

adaabhyaM gRhapatim

Ἑκτόρεον δὲ χιτῶνα περὶ στήθεσσι δαΐξαι

αἶψα δʼ ἐλεύσομαι αὖτις, ἐπὴν εὖ τοῖς ἐπαμύνω.

ὁρμᾶτʼ ἐκ θαλάμοιο τέρεν κατὰ δάκρυ χέουσα

Ζηνὶ φόως ἐρέουσα καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισιν·

ἀλλὰ Ζεῦ τόδε πέρ μοι ἐπικρήηνον ἐέλδωρ·

Μήστορά τʼ ἀντίθεον καὶ Τρωΐλον ἱππιοχάρμην

δέξεται Ἀνδρομάχη κλυτὰ τεύχεα Πηλεΐωνος.

ἀλλʼ ἀναχωρήσας πρόσθʼ ἵπποιιν καὶ ὄχεσφιν