עִם־ נָבָ֥ר תִּתְבָּרָ֑ר וְעִם־ עִ֝קֵּ֗שׁ תִּתְפַּתָּֽל׃

τοῖαι ἄρα στίχες εἵατʼ Ἀχαιῶν τε Τρώων τε

νῦν αὖτʼ ἐγχείῃ πειρήσομαι αἴ κε τύχωμι.

ὀρθωθεὶς δʼ ἔνδυνε περὶ στήθεσσι χιτῶνα,

Ἥρη μὴ δὴ πάντας ἐμοὺς ἐπιέλπεο μύθους

κεῖνον μὲν δὴ νηυσὶν ἐπιπροέηκα θοῇσιν

ἠδʼ ἀμφʼ Ἀσκάλαφον καὶ Ἰάλμενον υἷας Ἄρηος

taa raajaanaa shucivrataadityaan maarutaM gaNam

σείων ἐγχείην· τοῦ δʼ ὄτρυνεν μένος Ἄρης,

ἤριπε δʼ ἐξοπίσω, ἀπὸ δὲ ψυχὴν ἐκάπυσσε.

ἡμῖν δʼ αὔτως πᾶσιν ἐτώσια πίπτει ἔραζε.

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرَى

Ὕπνε τί ἢ δὲ σὺ ταῦτα μετὰ φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς;

shuSmaaso ye te adrivo mehanaa ketasaapaH

ayaM ha yena vaa idaM sva\r marutvataa jitam

ἐς πόδας ἐκ κεφαλῆς, καθύπερθε δὲ φάρεϊ λευκῷ.

sa smaa kRNoti ketum aa naktaM cid duura aa sate

οὔτέ κε σὲ στέλλοιμι μάχην ἐς κυδιάνειραν·

ὣς εἰπὼν ἔνδυνε περὶ στήθεσσι χιτῶνα,

pra te vocaama viiryaaaa\ yaa mandasaana aarujaH

πέμψειν εἰς Ἀΐδαο καὶ οὐκ ἐθέλοντα νέεσθαι.

vaavarta yeSaaM raayaa yuktaiSaaM hiraNyayii

قَالُوا يَا مُوسَى إِمَّا أَنْ تُلْقِيَ وَإِمَّا أَنْ نَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَلْقَى

ἣ δʼ ἄρα πὰρ Διὶ πατρὶ καθέζετο, εἶξε δʼ Ἀθήνη.