כִּֽי־ חִנָּ֣ם טָֽמְנוּ־ לִ֭י שַׁ֣חַת רִשְׁתָּ֑ם חִ֝נָּ֗ם חָפְר֥וּ לְנַפְשִֽׁי׃

anyaa vo anyaam avatv anyaanyasyaa upaavata

ἔτραφέ τʼ ἐνδυκέως καὶ σὸν θεράποντʼ ὀνόμηνεν·

أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُ

φαίης κε ζάκοτόν τέ τινʼ ἔμμεναι ἄφρονά τʼ αὔτως.

وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى

τοῖο δʼ ἐπʼ Ἰφιδάμαντι κάρη ἀπέκοψε παραστάς.

τὼ νῦν Τυδεΐδης, εἰ καὶ μάλα καρτερός ἐστι,

νῦν δʼ ἔτι καὶ μᾶλλον νοέω φρεσὶ τιμήσασθαι,

Ζηνὸς ἐπαινήσαντος ἐγὼ καὶ Παλλὰς Ἀθήνη·

ἀλλʼ ὥς τε στάθμη δόρυ νήϊον ἐξιθύνει

αὐδήεντα δʼ ἔθηκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη·

ὣς ἄρα φωνήσασα κάλυμμʼ ἕλε δῖα θεάων

ἔστη, καὶ Σθένελον προσέφη Καπανήϊον υἱόν·

δακρυόεσσαι ἴσαν, περὶ δέ σφισι κῦμα θαλάσσης

ἀλλʼ ἴθι νῦν κατὰ λαὸν Ἀχαιῶν, μηδʼ ἔτʼ ἐρώει,

ἀλλʼ ἄγετʼ αὐτοί περ φραζώμεθα μῆτιν ἀρίστην,

ἀλλʼ ἔτι γάρ τίς φησι θεῶν ἐμοὶ ἄγχι παραστὰς

ὣς ἄρα φωνήσας ὠρέξατο χερσὶ φίλῃσιν

τόνδε φέρω Διὶ μῦθον ἀπηνέα τε κρατερόν τε,

ἤπια εἰδείη· νῦν δὲ στρατὸν ἀμφιμάχονται.

أَفَسِحْرٌ هَذَا أَمْ أَنْتُمْ لَا تُبْصِرُونَ

هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ لِمَا تُوعَدُونَ

yuuyam asmabhyam mRLata