מָע֥וֹן ׀ כַּרְמֶ֖ל וָזִ֥יף וְיוּטָּֽה׃

πολλάκι μιν ξείνισσεν ἀρηΐφιλος Μενέλαος

وَنَسُوقُ الْمُجْرِمِينَ إِلَى جَهَنَّمَ وِرْدًا

وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ

Ἰδαῖʼ Ἕκτορα ταῦτα κελεύετε μυθήσασθαι·

لَا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِي مِنْ جُوعٍ

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

hotaa gRNiita ukthya\H

mahe bharaaya kaariNaH

Χαίρετε ἐν κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε.

τρέσσε δὲ παπτήνας, ἐπεὶ οὐκέτι ἔλπετο θυμῷ

artham id vaa u arthina aa jaayaa yuvate patim

τόσσʼ ἄρα τοῦ ἑκάτερθεν ἔσαν πτερά· εἴσατο δέ σφι

praataryaavaaNaa rathye\va viiraajeva yamaa varam aa sacethe

avasRSTaa paraa pata sharavye brahmasaMshite

اشْدُدْ بِهِ أَزْرِي

eta u tye aviivashan kaaSThaaM vaajino akrata

ἔρχεται ὠμηστῇσιν ἐπʼ ἰχθύσι κῆρα φέρουσα.

Ἀλκμήνη τέξεσθαι ἐϋστεφάνῳ ἐνὶ Θήβῃ.

χρυσείῃς δʼ ἐνετῇσι κατὰ στῆθος περονᾶτο.

ino vasu sa hi voLhaa

Τρωσὶ παρεστάμεναι καὶ ἀμύνειν, εἰς ὅ κεν ἔλθῃ

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ