מְסִלַּ֣ת יְ֭שָׁרִים ס֣וּר מֵרָ֑ע שֹׁמֵ֥ר נַ֝פְשׁ֗וֹ נֹצֵ֥ר דַּרְכּֽוֹ׃

דְּרָכַ֥י סוֹרֵ֛ר וַֽיְפַשְּׁחֵ֖נִי שָׂמַ֥נִי שֹׁמֵֽם׃

κεῖται πὰρ νήεσσι νέκυς ἄκλαυτος ἄθαπτος

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُمْ

أَلَّا تَطْغَوْا فِي الْمِيزَانِ

نَذِيرًا لِلْبَشَرِ

وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِينَ

saparyantii purupriyaa mimiita it

فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَاضِيَةٍ

τίσασθαι Ἑλένης ὁρμήματά τε στοναχάς τε.

pra yad itthaa paraavataH shocir na maanam asyatha

ἀγκῶνάς τε περιδρύφθη στόμα τε ῥῖνάς τε,

kaNvaaso gaata vaajinam

saasahvaaMsaM yudhaamitraan

paavakaM kRSNavartaniM vihaayasam

فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَاضِيَةٍ

οὔτε δύʼ Αἴαντες μενέτην θεράποντες Ἄρηος·

naro maryaa arepasa imaan pashyann iti STuhi

ἦ τʼ ἐφάμην τίσασθαι Ἀλέξανδρον κακότητος·

asau ca yaa na urvaraad imaaM tanva\m mama

بِأَيْدِي سَفَرَةٍ

كُلُوا وَتَمَتَّعُوا قَلِيلًا إِنَّكُمْ مُجْرِمُونَ