לֹֽא־ יַרְעִ֣יב יְ֭הוָה נֶ֣פֶשׁ צַדִּ֑יק וְהַוַּ֖ת רְשָׁעִ֣ים יֶהְדֹּֽף׃

וַיְכֻלּ֛וּ הַשָּׁמַ֥יִם וְהָאָ֖רֶץ וְכָל־ צְבָאָֽם׃

הָיִ֣ינוּ חֶ֭רְפָּה לִשְׁכֵנֵ֑ינוּ לַ֥עַג וָ֝קֶ֗לֶס לִסְבִיבוֹתֵֽינוּ׃

חָכָ֣ם בְּ֭עֵינָיו אִ֣ישׁ עָשִׁ֑יר וְדַ֖ל מֵבִ֣ין יַחְקְרֶֽנּוּ׃

וַיַּעֲשֶׂ֥ה עָמְרִ֛י הָרַ֖ע בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֑ה וַיָּ֕רַע מִכֹּ֖ל אֲשֶׁ֥ר לְפָנָֽיו׃

אִם־ כֹּ֖פֶר יוּשַׁ֣ת עָלָ֑יו וְנָתַן֙ פִּדְיֹ֣ן נַפְשׁ֔וֹ כְּכֹ֥ל אֲשֶׁר־ יוּשַׁ֖ת עָלָֽיו׃

מַה־ שַׁדַּ֥י כִּֽי־ נַֽעַבְדֶ֑נּוּ וּמַה־ נּ֝וֹעִ֗יל כִּ֣י נִפְגַּע־ בּֽוֹ׃

כִּֽי־ פִ֭תְאֹם יָק֣וּם אֵידָ֑ם וּפִ֥יד שְׁ֝נֵיהֶ֗ם מִ֣י יוֹדֵֽעַ׃

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا خُذُوا حِذْرَكُمْ فَانْفِرُوا ثُبَاتٍ أَوِ انْفِرُوا جَمِيعًا

فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قَالُوا لَا تَخَفْ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَامٍ عَلِيمٍ

For I acknowledge my transgressions: and my sin is ever before me.

وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَى يَدَيْهِ يَقُولُ يَا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا

وَمَا آتَيْنَاهُمْ مِنْ كُتُبٍ يَدْرُسُونَهَا وَمَا أَرْسَلْنَا إِلَيْهِمْ قَبْلَكَ مِنْ نَذِيرٍ

upaprayan dasyuhatyaaya vajrii yad dha suunuH shravase naama dadhe

And he said unto him, Go in peace. So he departed from him a little way.

I have not departed from thy judgments: for thou hast taught me.

asmabhyaM vRtraa suhanaani randhi jahi vadhar vanuSo martyasya

Thanks be unto God for his unspeakable gift.

niSkRNvaanaa aayudhaaniiva dhRSNavaH prati gaavo .aruSiir yanti maataraH

pra vo devaM cit sahasaanam agnim ashvaM na vaajinaM hiSe namobhiH

raayo vantaaro bRhataH syaamaasme astu bhaga indra prajaavaan

pavitraM te vitatam brahmaNas pate prabhur gaatraaNi pary eSi vishvataH

gandharva itthaa padam asya rakSati paati devaanaaM janimaany adbhutaH

aasiidad vishvaa bhuvanaani samraaD vishvet taani varuNasya vrataani