יְהִֽי־ חַסְדְּךָ֣ יְהוָ֣ה עָלֵ֑ינוּ כַּ֝אֲשֶׁ֗ר יִחַ֥לְנוּ לָֽךְ׃

tvaM rayim puruviiraam u nas kRdhi tvaM tapaH paritapyaajayaH sva\H

trayaH koshaasa upasecanaaso madhva shcotanty abhito virapsham

paado .asya vishvaa bhuutaani tripaad asyaamRtaM divi

ῥύσιʼ ἐλαυνόμενος· ὃ δʼ ἀμύνων ᾗσι βόεσσιν

paidvo na hi tvam ahinaamnaaM hantaa vishvasyaasi soma dasyoH

induH punaanaH prajaam uraaNaH karad vishvaani draviNaani naH

araM kaamaaya harayo dadhanvire sthiraaya hinvan harayo harii turaa

χέρνιβον ἀμφίπολος πρόχοόν θʼ ἅμα χερσὶν ἔχουσα.

γίγνεται εἰς ὅ κέ τίς τε βαλὼν ἐκ θυμὸν ἕληται·

gavaam aha na maayur vatsiniinaam maNDuukaanaaM vagnur atraa sam eti

anakti yad vaaM vidatheSu hotaa sumnaM vaaM suurir vRSaNaav iyakSan

εἵλετο δὲ ῥάβδον, τῇ τʼ ἀνδρῶν ὄμματα θέλγει

asya preSaa hemanaa puuyamaano devo devebhiH sam apRkta rasam

So Israel and Absalom pitched in the land of Gilead.

أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ

قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلَا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلَا تَحْوِيلًا