וְ֭עַתָּה מְלָכִ֣ים הַשְׂכִּ֑ילוּ הִ֝וָּסְר֗וּ שֹׁ֣פְטֵי אָֽרֶץ׃

maa vas tasyaam api bhuumaa yajatraa asme vo astu sumatish caniSThaa

ᾔδει γὰρ ὅτι διὰ φθόνον παρέδωκαν αὐτόν.

αἳ δʼ ἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι,

πολλοὶ γὰρ κατὰ ἄστυ μέγα Πριάμου ἐπίκουροι,

vishvasyai devahuutyai nabhantaam anyake same

kRNvann apo varSayan dyaam utemaam uror aa no varivasyaa punaanaH

ἀλλʼ Ὀδυσεῦ σὺν σοί τε καὶ ἄλλοισιν βασιλεῦσι

na maa mimetha na jihiiLa eSaa shivaa sakhibhya uta mahyam aasiit

ἀμβροσίῃ μὲν πρῶτον ἀπὸ χροὸς ἱμερόεντος

ὃς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν.

maa no asmin maghavan pRtsv aMhasi nahi te antaH shavasaH pariiNashe

ye te shukraasaH shucayaH shuciSmaH kSaaM vapanti viSitaaso ashvaaH

After a long time the lord of those servants cometh, and reckoneth with them.

ταῦτα εἶπεν ἐν συναγωγῇ διδάσκων ἐν Καφαρναούμ.

ἧκε κακὸν Δαναοῖσι, μίνυνθα δὲ χάζετο δουρός.

tvaM na uutii tava citrayaa dhiyaa shikSaa shaciSTha gaatuvit

δύσεο τεύχεα θᾶσσον, ἐγὼ δέ κε λαὸν ἀγείρω.

ἣ δʼ οὐκ ἔγχος ἔρυτο, διὰ πρὸ δὲ εἴσατο χαλκός,

ἔνθά οἱ ἔγχος ἔπηξεν· ὃ δʼ ἑσπόμενος περὶ δουρὶ

ἣ δʼ οὐκ ἔγχος ἔρυτο, διὰ πρὸ δὲ εἴσατο χαλκός,

يَعِدُهُمْ وَيُمَنِّيهِمْ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطَانُ إِلَّا غُرُورًا

τῇ ὅ γʼ ἐνὶ βλαφθεὶς πέσεν ὕπτιος, ἀμφὶ δὲ πήληξ

vRtrasya tvaa shvasathaad iiSamaaNaa vishve devaa ajahur ye sakhaayaH