מְלַמֵּ֣ד יָ֭דַי לַמִּלְחָמָ֑ה וְֽנִחֲתָ֥ה קֶֽשֶׁת־ נְ֝חוּשָׁ֗ה זְרוֹעֹתָֽי׃

בִּ֭י מְלָכִ֣ים יִמְלֹ֑כוּ וְ֝רוֹזְנִ֗ים יְחֹ֣קְקוּ צֶֽדֶק׃

רָאִ֤יתָה יְהוָה֙ עַוָּ֣תָתִ֔י שָׁפְטָ֖ה מִשְׁפָּטִֽי׃

יָדִ֣ין עַמְּךָ֣ בְצֶ֑דֶק וַעֲנִיֶּ֥יךָ בְמִשְׁפָּֽט׃

yo brahmaNe sumatim aayajaate vaajasya saatau paramasya raayaH

πρίν τινα κεκριμένον καταβήμεναι ἐκ Διὸς οὖρον,

φράσσατο Πατρόκλῳ μέγα ἠρίον ἠδὲ οἷ αὐτῷ.

Neither be ye called masters: for one is your Master, even Christ.

ἂν δὲ Θόας Ἀνδραιμονίδης καὶ δῖος Ὀδυσσεύς·

vaishvaanara tava taani vrataani mahaany agne nakir aa dadharSa

اللَّهُ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ

وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا

vaajii vaajeSu dhiiyate .adhvareSu pra Niiyate

αὐτὰρ ἐπεὶ τό γʼ ἄκουσε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,

For this our heart is faint; for these things our eyes are dim.

οἶδα γὰρ ὥς τοι θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισιν

aa no mahiim aramatiM sajoSaa gnaaM deviiM namasaa raatahavyaam

ὄφρά τί οἱ εἴπω πυκινὸν ἔπος, ὥς κεν Ἀχιλλεὺς

τοῖσι μὲν ἔμπεδα κεῖται, ἐμεῦ δʼ ἀπὸ μούνου Ἀχαιῶν

εὖ νυ καὶ ἡμεῖς ἴδμεν ὅ τοι κλυτὰ τεύχεʼ ἔχονται·

See then that ye walk circumspectly, not as fools, but as wise,

τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρατερὸς Διομήδης·

σὺν δʼ ἐβάλοντο μάχεσθαι ἐναντίον, ὦρτο δʼ ἀϋτή.

ἂψ ἀνιοῦσʼ· ὥς μοι δέχεται κακὸν ἐκ κακοῦ αἰεί.