וַיִּמְעֲט֥וּ וַיָּשֹׁ֑חוּ מֵעֹ֖צֶר רָעָ֣ה וְיָגֽוֹן׃

עַל־ שָׁדַ֖יִם סֹֽפְדִ֑ים עַל־ שְׂדֵי־ חֶ֕מֶד עַל־ גֶּ֖פֶן פֹּרִיָּֽה׃

Πατρόκλου δʼ ὑπὲρ ὦμον ἀριστερὸν ἤλυθʼ ἀκωκὴ

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى

γηθήσειν κατὰ θυμόν, ἐπεί ῥά οἱ ὤπασα πομπόν.

ὣς ἄρʼ ἔμελλον ὄπισθε Ποσειδάων καὶ Ἀπόλλων

χερσὶν Ἀχιλλῆος θεὸς ἔμβαλεν, ὅς μιν ἔμελλε

καὶ τά γε Μηριόνης ἔλαβεν χείρεσσι φίλῃσι

Ἀργεῖοι δʼ ἑτέρωθεν ἐκαρτύναντο φάλαγγας.

Ἰλίου αἰπεινῆς· μάλα γάρ ἑθεν εὐρύοπα Ζεὺς

dvaadashaaraM nahi taj jaraaya varvarti cakram pari dyaam Rtasya

indra yas te naviiyasiiM giram mandraam ajiijanat

vaavRdhaano marutsakhendro vi vRtram airayat

إِنَّ الَّذِينَ هُمْ مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ

asuuyann abhy a\caakashaM tasmaa aspRhayam punaH

Ἀργεῖοι δʼ ἑτέρωθεν ἐκαρτύναντο φάλαγγας

μηκέτι νῦν μʼ ἐρέθιζε γέρον· νοέω δὲ καὶ αὐτὸς

Ἰλίου αἰπεινῆς· μάλα γάρ ἑθεν εὐρύοπα Ζεὺς

ὃς δὴ κάλλιστος γένετο θνητῶν ἀνθρώπων·

ἀλλὰ σύ γʼ Αἴαντος μεγαλήτορος οὐκ ἐτάλασσας

maaduSkRtau vye\nasaaghnyau shuunam aarataam

أَفَلَا يَرَوْنَ أَلَّا يَرْجِعُ إِلَيْهِمْ قَوْلًا وَلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَلَا نَفْعًا

ὡς δʼ ὅτε τις στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνῃ

ἰοῖσίν τε τιτυσκόμενοι λάεσσί τʼ ἔβαλλον·