וּמַלְּט֥וּנִי מִיַּד־ צָ֑ר וּמִיַּ֖ד עָרִיצִ֣ים תִּפְדּֽוּנִי׃

וַיַּעֲמֹ֣ד פִּֽ֭ינְחָס וַיְפַלֵּ֑ל וַ֝תֵּעָצַ֗ר הַמַּגֵּפָֽה׃

οἳ δʼ ἴσαν ἀργαλέων ἀνέμων ἀτάλαντοι ἀέλλῃ,

εἰ δὲ καὶ Ἕκτορά περ φιλέεις καὶ κήδεαι αὐτοῦ,

duuraad iheva yat saty a\ruNapsur ashishvitat

ἑλκόμενον· τὸ μὲν οὔ τις ἐπεφράσατʼ οὐδὲ νόησε

πόλλʼ ἐτεά τε καὶ οὐκί· χόλος δέ τε καὶ τὰ κελεύει.

ὣς τοὺς ἀμφοτέρους μάκαρες θεοὶ ὀτρύνοντες

ὃς ἄξει εἷός κεν ἄγων Ἀχιλῆϊ πελάσσῃ.

الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ

قُلْ لَكُمْ مِيعَادُ يَوْمٍ لَا تَسْتَأْخِرُونَ عَنْهُ سَاعَةً وَلَا تَسْتَقْدِمُونَ

ἀλλʼ ἤδη Δαναοί γε καὶ ἀθανάτοισι μάχονται.

ekaM ca yo viMshatiM ca shravasyaa vaikarNayor janaan raajaa ny astaH

ἐξονομακλήδην ὀνομάζων ἄνδρα ἕκαστον·

araTve akSe nahuSe sukRtvani sukRttaraaya sukratuH

suvaati savitaa bhagaH

shishuM rihanti matayaH panipnataM hiraNyayaM shakunaM kSaamaNi sthaam

فَهَلْ عَسَيْتُمْ إِنْ تَوَلَّيْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَتُقَطِّعُوا أَرْحَامَكُمْ

pibataM shambhuvaa sutam

nadaM va odatiinaaM nadaM yoyuvatiinaam

ahann ahim parishayaanam arNo .avaasRjo apo achaa samudram

σῶς ἔσσεσθʼ, ἐμὲ δʼ οὐδὲν ὀπίζεο νόσφιν ἐόντα,

μυθεῖτʼ εἰς ἀγαθὰ φρονέων νοέοντι καὶ αὐτῷ·

οὐ γάρ τις φειδὼ νεκύων κατατεθνηώτων